ऐ मेरे दिल की धड़कन

ऐ मेरे दिल की धड़कन
तू इस दफा चूंक गयी तो क्या
नज़रों ने मेरी एक नज़र उसे जो देखा है

ऐ मेरे आँखों की शरारत
तू इक दफा झुक गयी तो क्या
बालों में उसने सुफैद फूल जो पिरोया है

ऐ मेरे होटों की मुस्कराहट
सर्द साँसों में तू जम गयी तो क्या
पलकों से उसने कातिल ये तीर जो चलाया है

दोन ओळी तुझ्या आवाजात गा म्हणतो मी

असंच उगाच कधीतरी दोन ओळी तुझ्या आवाजात गा म्हणतो,
मी भुंग्याचे पंख चढवतो आणि ती ...
निमिषभराच्या स्पर्शासाठी चैत्र्याच्या पालवीगत फुलारते |

नुकतंच आता उजाडतय ग

घन गेले खोलवर भिजवून
नुकतंच मन निथळतंय ग
लांबच लांब रात्र ही कधीची
नुकतंच क्षितीज उगवतंय ग

माहितिये आज तू माझेच शब्द
फिरून मलाच सांगतेयस
कि दृश्य नव्हे दृष्टीत सारं असतं ग
पण आजही तुला ते, बघण्यापेक्षा म्हणनच सोपं वाटतं ग

आज म्हणतेस तू ज्यांना प्रेमाच्या चिंब संध्या
त्या राहिल्या माझ्यासाठी सावल्या कुट्ट काळ्या

घायाळ नजरेला नाही वेदना पारख्या करू शकत ग

त्यांना आता वेगळ्याने मी नाही पाहू शकत ग

आठवतो तुझ्या आवडीचा तो गर्द रक्तवर्णी गंध
देठ त्याचे नेहमीच मला थेट वर्मी रुतले होते
नुकत्याच जखमांवर खवल्या चढतायत ग  
नुकतंच तळहातावर आता रक्त साकळतय ग

तुझ्या नकळत सावली होणं निवडलं होतं मी
नुकतंच कुठे जगणं वाट्याला येतंय
नुकतंच धुकं सरतय अन
नुकतंच आता उजाडतय ग

चांद का मेरे भी इक नाम है

चांद का मेरे भी इक नाम है
इक चांद के लिये ही मेरा भी दिल बेकरार है
वो आता है फलक पर और करवट बदलता है

रात कि सिलवटों पर मेह की बूँदें बिखेरता है

वो आता है तो सारा रास्ता झूम उठता है 
उसके आने से रजनीगंधा भी महक उठती है
और न जाने कहाँ से ये जुगनू भी आ जाते हैं
ओंदे ओंदे से दिल के दिए जलाते हैं

आता तो वोह हर ही रात को है
फिर भी उसका इंतज़ार मुझे छत तक खींच लाता है
टिमटिमाते तारों में नम होती पलकों से
उसके दीदार का नशा ही कुछ और है

जिस रोज़ नहीं आता वोह
मुझसे ये दिल भी नहीं मानता
तब रात गुजर जाती है
पर आँखों का सन्नाटा नहीं मानता

फिर अगली रात जब वो नानी सी मुस्कान लिए आता है
उसके खेल पे गुस्सा होके भी उसकी अटखेलियों पे प्यार आता है
फिर रास्ते झूम उठते हैं, और जुगनू नांच उठते हैं
वो तो ज्यों ही हँसता रहता है ... फिर मैं भी हंस देती हूँ

कधी कधी तिची आठवण येते आणि ....

कधी कधी तिची आठवण येते आणि मन कासावीस होतं. एकटेपणा असहनीय होतो पण गर्दीत तरी कुठं रमतं. मग तिला फोन लावतो ती मेसेज करून कळवते "आई बरोबर बाहेर आहे". मी ही मग बाहेर कुठेतरी निघून  जातो.

माहितिये ती या शहरात राहत नाही; तरी कुठेतरी वाटतं कोण्या अनोळखी वळणावर तिच्याशी धडक व्हावी. ती मम्मी सोबत आहे बोलली ... म्हणून आपसूक "नमस्कार काकू" म्हणता म्हणता कोपर्यातून तिला नजर देण्याची उगाच पण नकळत प्रेक्टीस करूनही टाकतो. मग स्वतावरच क्षणभर हसतो "मुली मुलांना वेड लावतात उगाच नाही म्हणत" म्हणून दातभर हसतो. मग तिचा तो हळुवार हसणारा, लाजणारा चेहरा आठवून चालत राहतो. कुठेतरी एकांत शोधत. पेट्रोल पाम्पावरच्या वळणावर बसवलेल्या त्या आपल्याश्या बेंचवर बसतो आणि तिला एक मेसेज करतो "काशियेस ....."

कैसे बताऊँ तुझे

कैसे बताऊँ तुझे, तुझे कितना प्यार करता हूँ
रूठ के तू चली जाती है, मैं सिसकता रहता हूँ

क्या बताऊँ तुझे तेरे आंसुओं का, रिश्ता है मेरी कशमकशसे
दामन भीगाके तू ठहर जाती है, फिर उस नमी में मैं दहकता रहता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे मेरी जाँ भी तेरी कर्ज़दार है
सांसोसे मेरी तू रूह चुरा ले जाती है, बच जाती है जो नफ्ज वो गीत तेरे गुनगुनाती है

क्या बताऊँ तुझे तेरी हंसी का क्या सिलिसिला ये बिन बयाँ है
हंस के तू चल देती है, और नगमा में बन जाता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे तुझे आँखों में समेटने के लिए जाँ निकली जाती है
नखरों के खेल में शर्मा तू देती है, फिर उफ्फ्फ्फ़.... शायर में बन जाता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे तुझे मेरी नज़रों ने क्या देखा है
तू अप्सरा नहीं ना मल्लिका-ए-नूर है, तू चाँद का दीदार है या सितारों की दीवानगी

आई .....

का मन उडते जाते थेट तिच्या दारी
अलबत मग आठवते दही कवड्यांची ती ओंजळी
घर सोडताना म्हणाली होती खुळी
"जातो" नाही रे वेड्या पाखरे "येऊ का" म्हणती 

का मन उडते जाते थेट त्या घरी
ती रागावली म्हणून आपली वाटे जिथे पायरी
दूरदेशीच्या पाखराला साद घालते जिथली उंबरी
उंबरठ्यावर डोळे जोडून उभी बघ आई तुझी

का मनी घोटाळती अजुनी त्या ओल्या सरी
श्रावणाचा गारवा अन चिंब मायेची हाक ती
पाउस सारा भिजवितो थेट तसला आजही
अन खोल भिडवतो वास तो जोडून बसलो तिच्याशी

का मन उडताना सोडते जगासाठी तिला
जरी माहिती असते तयाला ...
स्वप्न प्रवासाची अन यशाची तयाच्या
सुरुवात ती अन अंत ती

आई .....