आई .....

का मन उडते जाते थेट तिच्या दारी
अलबत मग आठवते दही कवड्यांची ती ओंजळी
घर सोडताना म्हणाली होती खुळी
"जातो" नाही रे वेड्या पाखरे "येऊ का" म्हणती 

का मन उडते जाते थेट त्या घरी
ती रागावली म्हणून आपली वाटे जिथे पायरी
दूरदेशीच्या पाखराला साद घालते जिथली उंबरी
उंबरठ्यावर डोळे जोडून उभी बघ आई तुझी

का मनी घोटाळती अजुनी त्या ओल्या सरी
श्रावणाचा गारवा अन चिंब मायेची हाक ती
पाउस सारा भिजवितो थेट तसला आजही
अन खोल भिडवतो वास तो जोडून बसलो तिच्याशी

का मन उडताना सोडते जगासाठी तिला
जरी माहिती असते तयाला ...
स्वप्न प्रवासाची अन यशाची तयाच्या
सुरुवात ती अन अंत ती

आई .....