ऐ मेरे दिल की धड़कन

ऐ मेरे दिल की धड़कन
तू इस दफा चूंक गयी तो क्या
नज़रों ने मेरी एक नज़र उसे जो देखा है

ऐ मेरे आँखों की शरारत
तू इक दफा झुक गयी तो क्या
बालों में उसने सुफैद फूल जो पिरोया है

ऐ मेरे होटों की मुस्कराहट
सर्द साँसों में तू जम गयी तो क्या
पलकों से उसने कातिल ये तीर जो चलाया है

दोन ओळी तुझ्या आवाजात गा म्हणतो मी

असंच उगाच कधीतरी दोन ओळी तुझ्या आवाजात गा म्हणतो,
मी भुंग्याचे पंख चढवतो आणि ती ...
निमिषभराच्या स्पर्शासाठी चैत्र्याच्या पालवीगत फुलारते |

नुकतंच आता उजाडतय ग

घन गेले खोलवर भिजवून
नुकतंच मन निथळतंय ग
लांबच लांब रात्र ही कधीची
नुकतंच क्षितीज उगवतंय ग

माहितिये आज तू माझेच शब्द
फिरून मलाच सांगतेयस
कि दृश्य नव्हे दृष्टीत सारं असतं ग
पण आजही तुला ते, बघण्यापेक्षा म्हणनच सोपं वाटतं ग

आज म्हणतेस तू ज्यांना प्रेमाच्या चिंब संध्या
त्या राहिल्या माझ्यासाठी सावल्या कुट्ट काळ्या

घायाळ नजरेला नाही वेदना पारख्या करू शकत ग

त्यांना आता वेगळ्याने मी नाही पाहू शकत ग

आठवतो तुझ्या आवडीचा तो गर्द रक्तवर्णी गंध
देठ त्याचे नेहमीच मला थेट वर्मी रुतले होते
नुकत्याच जखमांवर खवल्या चढतायत ग  
नुकतंच तळहातावर आता रक्त साकळतय ग

तुझ्या नकळत सावली होणं निवडलं होतं मी
नुकतंच कुठे जगणं वाट्याला येतंय
नुकतंच धुकं सरतय अन
नुकतंच आता उजाडतय ग

चांद का मेरे भी इक नाम है

चांद का मेरे भी इक नाम है
इक चांद के लिये ही मेरा भी दिल बेकरार है
वो आता है फलक पर और करवट बदलता है

रात कि सिलवटों पर मेह की बूँदें बिखेरता है

वो आता है तो सारा रास्ता झूम उठता है 
उसके आने से रजनीगंधा भी महक उठती है
और न जाने कहाँ से ये जुगनू भी आ जाते हैं
ओंदे ओंदे से दिल के दिए जलाते हैं

आता तो वोह हर ही रात को है
फिर भी उसका इंतज़ार मुझे छत तक खींच लाता है
टिमटिमाते तारों में नम होती पलकों से
उसके दीदार का नशा ही कुछ और है

जिस रोज़ नहीं आता वोह
मुझसे ये दिल भी नहीं मानता
तब रात गुजर जाती है
पर आँखों का सन्नाटा नहीं मानता

फिर अगली रात जब वो नानी सी मुस्कान लिए आता है
उसके खेल पे गुस्सा होके भी उसकी अटखेलियों पे प्यार आता है
फिर रास्ते झूम उठते हैं, और जुगनू नांच उठते हैं
वो तो ज्यों ही हँसता रहता है ... फिर मैं भी हंस देती हूँ

कधी कधी तिची आठवण येते आणि ....

कधी कधी तिची आठवण येते आणि मन कासावीस होतं. एकटेपणा असहनीय होतो पण गर्दीत तरी कुठं रमतं. मग तिला फोन लावतो ती मेसेज करून कळवते "आई बरोबर बाहेर आहे". मी ही मग बाहेर कुठेतरी निघून  जातो.

माहितिये ती या शहरात राहत नाही; तरी कुठेतरी वाटतं कोण्या अनोळखी वळणावर तिच्याशी धडक व्हावी. ती मम्मी सोबत आहे बोलली ... म्हणून आपसूक "नमस्कार काकू" म्हणता म्हणता कोपर्यातून तिला नजर देण्याची उगाच पण नकळत प्रेक्टीस करूनही टाकतो. मग स्वतावरच क्षणभर हसतो "मुली मुलांना वेड लावतात उगाच नाही म्हणत" म्हणून दातभर हसतो. मग तिचा तो हळुवार हसणारा, लाजणारा चेहरा आठवून चालत राहतो. कुठेतरी एकांत शोधत. पेट्रोल पाम्पावरच्या वळणावर बसवलेल्या त्या आपल्याश्या बेंचवर बसतो आणि तिला एक मेसेज करतो "काशियेस ....."

कैसे बताऊँ तुझे

कैसे बताऊँ तुझे, तुझे कितना प्यार करता हूँ
रूठ के तू चली जाती है, मैं सिसकता रहता हूँ

क्या बताऊँ तुझे तेरे आंसुओं का, रिश्ता है मेरी कशमकशसे
दामन भीगाके तू ठहर जाती है, फिर उस नमी में मैं दहकता रहता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे मेरी जाँ भी तेरी कर्ज़दार है
सांसोसे मेरी तू रूह चुरा ले जाती है, बच जाती है जो नफ्ज वो गीत तेरे गुनगुनाती है

क्या बताऊँ तुझे तेरी हंसी का क्या सिलिसिला ये बिन बयाँ है
हंस के तू चल देती है, और नगमा में बन जाता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे तुझे आँखों में समेटने के लिए जाँ निकली जाती है
नखरों के खेल में शर्मा तू देती है, फिर उफ्फ्फ्फ़.... शायर में बन जाता हूँ

कैसे बताऊँ तुझे तुझे मेरी नज़रों ने क्या देखा है
तू अप्सरा नहीं ना मल्लिका-ए-नूर है, तू चाँद का दीदार है या सितारों की दीवानगी

आई .....

का मन उडते जाते थेट तिच्या दारी
अलबत मग आठवते दही कवड्यांची ती ओंजळी
घर सोडताना म्हणाली होती खुळी
"जातो" नाही रे वेड्या पाखरे "येऊ का" म्हणती 

का मन उडते जाते थेट त्या घरी
ती रागावली म्हणून आपली वाटे जिथे पायरी
दूरदेशीच्या पाखराला साद घालते जिथली उंबरी
उंबरठ्यावर डोळे जोडून उभी बघ आई तुझी

का मनी घोटाळती अजुनी त्या ओल्या सरी
श्रावणाचा गारवा अन चिंब मायेची हाक ती
पाउस सारा भिजवितो थेट तसला आजही
अन खोल भिडवतो वास तो जोडून बसलो तिच्याशी

का मन उडताना सोडते जगासाठी तिला
जरी माहिती असते तयाला ...
स्वप्न प्रवासाची अन यशाची तयाच्या
सुरुवात ती अन अंत ती

आई .....

ते राहुनी गेले

सुटले कधीच ते गाव मागे 
सुटली कधीच ती गोड घडी 

क्षणात सुटली मिठीही तुझी 

अडकले श्वास ... अडकुनी गेले

सुटले कधीच ते रुसणे फुगणे

सुटली तुझी ती मऊ कुशी

क्षणात सुटले हात तरी

राहिला गंध ... राहुनी गेला

सुटले कधीच ते क्षण कोवळे

सुटली दुराव्याची सोबत तुझी 

क्षणात लाजली अलवार नजर  

सुचले नाही ..... ते राहुनी गेले

विसरू कशी ती सांझ राणी

विसरू कशी ती सांझराणी
जी मिठीत माझ्या विरघळली
विकल्प करुनी मरणे-जगणे
हृदयाची वस्त्र सारी भिजवली

विसरू कशी ती सांझ राणी
जिने रूप तुझे ते ग्रहणले
नकळत तिच्या धुक्यातूनही
चकव्याला चांदणे गवसले

विसरू कशी ती सांझ सई
कल्लोळातही जी तुझ्यात हरवली
नको नको म्हणुनी तरी
ओठातली ओली माया ओठी माझ्या लावून गेली

मखमाली तुझ्या ओठात सखे
थंडीत शहारुनी मोगरा जसे
अन साजणाच्या मिठीत तुटून जसे
दडवून मन कैक तुफान बसे

मखमाली तुझ्या ओठात सखे
रंग पेरले फुलपाखरांनी जसे
अन काजवे डोळ्यातून लुकछुप जसे
वेड साजणाला लावीत बसे

कळे कधी न कळे कधी

कळे कधी न कळे कधी
सोंग सारे मज तुझे सखी
राग रोष लोभ कधी
लाज कधी कधी मोह सखी

कळे कधी न कळे कधी
सोंग सारे मज तुझे सखी
रुजणे कधी रुसणे कधी
बंद ओंठ मनी हसणे सखी

कळे कधी न कळे कधी
चाले मनी तुझ्या काय तरी
माया कधी कधी बिलगणे उरी
अवघड वेळी कशी अनासक्त बरी

कळे कधी न कळे कधी
सोंग सारे मज तुझे सखी

मावळेल सूर्य उद्या माझ्यापरी

रुसतेस जेंव्हा तू माझ्यावरी
अगतिक होऊन थांबतो क्षणभरी
होतो खुद्द स्वाताहाचा वैरी
दुनिया वाटते ओसाड सारी

चिडीचुप जाहली पाखरे सारी
थबकुनीगेला वार खिडकिवरी
मेघहीअश्रु धाळून गेली
पण गंध विसरली माती कोठेतरी

प्राणहीन जाहली आता निसर्गराणी
ब्रह्मांड मजला करितो त्राही
आवर सखे हा रोष वेळेवारी
अथवा मावळेल सूर्य उद्या माझ्यापरी

आशिकी

इल्तेजा-ए-मोहब्बत है परवाने की
शमा के इश्क में जल जाने की
कातिलनुमा पलकों में जनाब की
डूब के दिखा दें ...... आशिकी

हिवाळा

तूच फुलांतील धुंद मोगरा

तूच मोहाचा कौल लाजरा
तुझाच आहे निसर्ग सारा

निसर्ग केवळ तुझा इशारा

खिडकीशी आज राघू आला
तक्रार तुझी करुनी गेला
स्वच्छंद पायांचा खेळ आवरा
पंखांचा पाखरांनाही भार झाला

तुझ्या मनाशी गूज साधण्या
बरसुनी श्रावण कधीच गेला
कसा कवितेचा करू दुरावा
आला प्रीतिचा गुलाबी हिवाळा

पढो ना पढो तुम

पढो ना पढो तुम
लिखो ना लिखो तुम

सुनो ना सुनो तुम
कहो ना कहो तुम

चाहेंगे तुम्हें हम
चाहोगे हमें तुम

चाहे जहाँ रहो तुम
चाहे जहाँ रहे हम

चाहे रहो खफा तुम
चाहे  रहो यूँ गुमसुम

चाहेंगे तुम्हें हम
चाहोगे हमें तुम

चाहे ना माफ़ करो तुम
चाहे जो दिल सजा दो

बस ना कहना
वास्ता ना रखोगे हमसे तुम

जान भी दे दें खुशीसे
पर चाहत तेरी ना होगी कम

तू ग्रीष्मातला गुलमोहर

तू ग्रीष्मातला गुलमोहर

हिवाळ्यात चंदेरी पारिजात

श्रावणात छत्र वडाचे

अन गर्द मेंदीची पात

गोडवा तुझा जणू मध
सौंदर्य जणू सागराची लाट

तळपती जशी वाळवंटाची झळ

परि शीतल कोर चांदण्यात

तुज्ही अवखळ लाजरी मोहिनी
पण गूढ खोलवर आत
घातक मृगजळ लोचनी
अन बुडून तरायची वाट

अन बुडून तरायची वाट।

दूर असली लाख तरीही

दूर असली लाख तरीही काळजाच्या तू पास आहे
तुझ्यावीण येते रोज गाडी तरीही लोचनी अजुनी आस आहे
रमविण्या सारे विश्व बैसिले तरी तुझ्यावीण राणी माझा मीच उदास आहे

सभोवताली तारीकांची रास रंगली परी मोहिनी तुझीच माझ्या चंद्रास आहे
व्यापात माझ्या तुजला वेळ नाही हा तुझ्या कल्पनेचा विलास आहे
समय काढू कधी राणी हर श्वासात तुझाच सुवास आहे

वाटते जर तुला क्षमा नाही मज पामराला घे कतार नि भेद हे काळीज, सज्ज तुझा हा दास आहे

सारा शब्दांचा हा झोल

नात्यातला गोडवा, मनातला घोर

अबोलाचा रुसवा नि बदबडून बोर 

परि कवितांना विनवण्या जोवर पडत नाही फोल 

उमजेना तोवर सारा शब्दांचा हा झोल 

कळे चाफ्याचा गंध नि अबोलीचे बोल 

अन होई बसल्याठीकाणी शून्यात गोल 

नकळे अचानक ही कवितांची ओढ 

प्रिये तुझीच भूल सारी अथवा शब्दांचा हा झोल

Why...

Why do we feel just sorry at the news of thousands dying in a catastrophe in Japan but feel deeply moved when you hear your classmate dying in a road accident ...

Why do we ridicule friends from die-hard orthodox families but still cannot do away with our own hypocrisy ...

Why do we never relent from fighting our closest friends on petty issues and still feel the most rewarded only after they accept our apologies over fighting with them ...

Why do we approve of reservation for women in public transport utilities and still (unknowingly) tend to drag our girlfriends/ mothers into a crammed general boogie while there is still room in the women's only one ...

Why do we laugh away archaic imaginations of poets and still find ourselves reeling into soft snowy skies at the sight of our loved girl/boy ...

Why do we want to grow up while the best part of our lives still remains in our childhood ...

Why do we always want others to answer questions we already have preconceived answers for ...